Maria Kraakman speelt in Nog niet afgelast, een tekst van Vincent van der Valk in een regie van Ludwig Bindervoet.

Gurs, Frankrijk, mei 1940. In het interneringskamp waar Hannah Arendt samen met zo’n zevenduizend andere voornamelijk Joodse vrouwen en kinderen gevangen wordt gehouden, overweegt ze voor het eerst in haar leven zelfdoding. Niet door de barre omstandigheden in het kamp, maar door het overweldigende gevoel dat de wereld zich in een toestand bevindt die niet te redden valt. Toch trekt ze een naar eigen zeggen ‘ietwat geestige’ conclusie; je kunt een wereldlijk probleem niet bestrijden met een individuele oplossing.

In Nog niet afgelast kijken we met de ogen van nu naar de wereld van gisteren. Bestaat die wereld nog? Of was die al die tijd al een illusie? Waar houdt het in stand houden van het probleem op en begint het bijdragen aan de oplossing? En kan je in je eentje de wereld redden? Nog niet afgelast is een ode aan de complexiteit. Een schreeuw om verdraagzaamheid. En een stomp in de maag van iedere dogmatist.